Учора мой вагон метро спыніўся не на станцыі. У тунэлі. Запахла паленым. Інстынкт самазахавання спрацаваў імгненна: вочы забегалі, ногі падскочылі, мільён думак у галаве прабеглі адразу з такой хуткасцю, з якой не рухаецца ні водзін цунамі. Поезд, як ні ў чым не было, пачаў рух. А я зразумела, як хочацца жыць, калі смерць так блізка.

Я заўсёды спрабую пранікнуць у мозг чалавека, які ведае, што яго жыццё адмерана днямі. Далее…