Тем временем, мы перевели еще 20 долларов в поддержку . Если вы хотите последовать нашему примеру, пересылайте любую сумму денег на WebMoney-счет Z622038393970. Другие способы перечисления денег вы можете найти .
Один минский фотограф, который очень хорошо и много снимает панорамы города МИнска, получил предложение передать безвозмездно свои фото для планируемой в день города фотовыставки во Дворце Республики, посвященной мероприятиям чествования передовиков труда и мира.
Он передал файлы, распечатали фото в большом размере, экспозиция заняла достойное место в перкрасном дворце. Вот только сам фотограф не был опознан как передовик труда и в посещении этой выставки без пригласительного билета ему было отказано.
P. S. Обычно фотoграфу организаторы выдают парочку пригласительных для семьи, друзей, коллег, да и билитеры-пропускающие знают в лицо своих авторов.
У нашым палку — страты. Пазаўчора наведала хворых. І не знайшла сярод іх аднаго.
Віктару (імёны ў пастах я змяняю) нядаўна споўнілася 20 гадоў. Увесь дзень нараджэння ён правісеў на тэлефоне — размаўляў з дзяўчынай. Ён ужо даўно не быў дома. Апошні раз, калі адпускалі з бальніцы, хадзіў да яе. Хоць урачы не дазвалялі. А бацькі разумелі: можа, больш і не прыйдзецца; што дазваляюць сілы, тое і робіць. Сілы не дазволілі шмат часу правесці з каханай. Папрасіў бацьку прыехаць за ім.
Ніколі не бачыла яго засмучаным. Радасным таксама не бачыла. Але ён не выклікаў шкадлівасці, ніколі не скардзіўся.
На 20-годдзе маці падаравала яму Вялікую энцыклапедыю кахання і сэксу. Напэўна, зноў падумала: можа, ужо і не прыйдзецца. Заходжу у палату, а ён чытае, набіраецца вопыту.
Аднойчы прыехала, а Віктар — у рэанімацыі. Назаўтра я прывезла ўсё, што абяцала яму і заўсёды адкладала: фільмы, дыскі, фота. Прыняла маці. А ў наступны раз Віця сустрэў мяне сам: прагледзеў, пераслухаў, выкарабкаўся. Я паабяцала яшчэ прынесці. І зноў адклала. І больш не прынесла.
Я заўсёды стараюся паспець зрабіць усё магчымае. Да канца. Колькі разоў ужо было такое, што імкнулася адкласці справу, і нешта прымушала выканаць яе. Я паспявала толькі дзякуючы гэтаму НЕШТА. У такіх справах Бог дапамагае.
22 жніўня 2008 года ў маім нататніку засталася нявыкананая справа: музыка і фільмы для Віктара. І застанецца назаўсёды. Нявыкананай.
Учора мой вагон метро спыніўся не на станцыі. У тунэлі. Запахла паленым. Інстынкт самазахавання спрацаваў імгненна: вочы забегалі, ногі падскочылі, мільён думак у галаве прабеглі адразу з такой хуткасцю, з якой не рухаецца ні водзін цунамі. Поезд, як ні ў чым не было, пачаў рух. А я зразумела, як хочацца жыць, калі смерць так блізка.
Я заўсёды спрабую пранікнуць у мозг чалавека, які ведае, што яго жыццё адмерана днямі. Далее…
