Учора мой вагон метро спыніўся не на станцыі. У тунэлі. Запахла паленым. Інстынкт самазахавання спрацаваў імгненна: вочы забегалі, ногі падскочылі, мільён думак у галаве прабеглі адразу з такой хуткасцю, з якой не рухаецца ні водзін цунамі. Поезд, як ні ў чым не было, пачаў рух. А я зразумела, як хочацца жыць, калі смерць так блізка.

Я заўсёды спрабую пранікнуць у мозг чалавека, які ведае, што яго жыццё адмерана днямі. Хочацца падтрымаць, падбадзёрыць, парадаваць. Часта не ведаеш, ці можна заводзіць гаворку пра тое, колькі засталося. Бо пра гэта ім таксама трэба выгаварыцца. А, можа, наадварот не хочацца.
Як жыць і разумець — НЕ, не проста разумець, ведаць дакладна — што заўтра можа не быць? А ніяк! Нават смяротна хворыя строяць планы на будучыню, размаўляюць пра далёкую старасць і вераць, што гэты момант Усявышні ўсё ж такі адкладзе. Бо нельга жыць з адной думкай. Уявіце сабе гэта. Больш за 5 мінут (поўных 5 мінут сканцантраваных толькі на адной думцы пра хуткую смерць!) галава не вытрымае. Яна проста закіпіць і выбухне.
Мне вядомы розныя прыклады мужнасці і нявельмі (мужнасці).

Наталля, немаладая жанчына, калі ўрачы развялі рукамі і адправілі яе паміраць, стала адшэльнікам-стоўпнікам. Яна не прымала наведвальнікаў, не адказвала на тэлефанаванні. Малілася. Цуд адбыўся. Смяротная пухліна знікла. Зараз Наталля жыве і атрымлівае асалоду ад кожнага дня.

17-гадовы Антон таксама адмовіўся ад зносін, калі зразумеў, што яму засталося няшмат. Не ад усіх, ад большасці зносін. Ён пакрыўдзіў сваіх сяброў, загадаўшы больш ніколі не турбаваць яго. Антон адмовіўся ад усіх радасцяў. «Мне ўсё роўна» — рэагуе ён на любую з’яву. Ён пахаваў сябе яшчэ жывым, калі за гэты адмераны час можна паспець пражыць цэлае жыццё і імкнуцца максімальна насыціць яго. Чаму зараз усё роўна? Зараз, калі ён яшчэ жывы! Заўтра можа загінуць нехта, хто сёння адчувае сябе здаровым і не ведае пра лёс. А ў Антона ёсць больш, чым адзін !
дзень.

20-гадовая Лідзія доўга змагалася з анкалогіяй. У няроўным баі хвароба перамагла. Апошнія дні Ліда насычае радасцю. І для сябе, і для ўсіх акаляючых людзей. Яна заводзіць новых сяброў, цікавіцца апошнімі навінамі, дастае апошнія сінглы новамодных гуртоў. Усміхаецца. Прыгожа так усміхаецца. Яна зразумела, што нельга траціць найкаштоўнейшыя секунды на хваробу. У апошнім, дадатковым, раундзе Ліда стала пераможцай. Фізічны нядуг не зламіў яе дух.

Жыць ці дажываць?

Автор: 6alionagubaya

Метки: жизнь, смерть, человек

Запись создана в Понедельник, 18 Август 2008 г. в 14:04. Рубрика: Без рубрики. Вы можете подписаться на комментарии к этой записи RSS 2.0. Вы можете оставить отзыв, или отправить trackback со своего сайта.